Waarom ik vrienden de laatste tijd vermijd, en mijn angsten..

Angsten kunnen nogal de kop op steken bij mij. Zo had ik het laatst er toevallig met me vriend erover dat ik vrienden nogal ‘vermijd’. Want wie wilt er nou met mij omgaan? Vandaag wil ik weer eventjes mijn hart luchten, en over mijn angsten praten. Benieuwd hoe het nu met mijn angsten gaat? Lees dan eventjes mee.

Als ik eventjes ‘wegga’ bijvoorbeeld naar het winkelcentrum moet ik mezelf van te voren voorbereiden op dat ik daar weg kan. Ik moet letterlijk alles plannen. Als ik met iemand ben bijvoorbeeld met mijn vriend moeten wij al dingen ‘inplannen’ anders gaat het gewoon simpelweg niet.

Als iemand aan mij vraagt: ga je mee daarheen?

Dan raak ik nu al in een stress, ik ken het daar niet. Ik verzin smoesjes om eruit te komen. En dit is totaal niet omdat ik niet wil, dit is omdat ik weet dat ik al van te voren een aanval ga krijgen.

Mijn leven is dus totaal aangepast op wat ik wil doen. Zo ga ik bijvoorbeeld nooit op vakantie, en maak ik mijn droom om te backpacken in Amerika nooit waar.

Alhoewel ik alles wel heel graag wil ondernemen, was ik maar zo perfect als alle andere mensen dan zal het zoveel makkelijker zijn. Ik kan gewoon totaal niet tegen chaos.

Kwestie van vertrouwen

Omdat ik ook nog eens me beste vriendinnetje ben verloren op mijn 15de is het sowieso al moeilijk om iemand te kunnen vertrouwen, ik wil altijd door een persoon heen kijken en hopen dat ze mij als een ‘vriendin’ zien. Klinkt dit gék?

Naast dat heb ik het echt nog niet opgegeven hoor. Nee, nadat heb ik een aantal sociale contacten gehad. Maar die lieten me vallen nadat dansles of school was afgelopen.

Ter vergelijking ging ik vroeger met een hele grote vriendengroep naar de stad hier in Den Haag, het was gezellig en we hingen en beetje overal en nergens. Het gekke is: dat ik toen nog niet wist dat ik last ging krijgen van Paniekaanvallen en dat ik eigenlijk alles deed waarvoor ik nu bang ben.

Ik wil heel graag ooit een keer op vakantie, ik ben letterlijk nooit geweest. Althans in België en Frankrijk en daar bleef het ook bij. Ik wilde vroeger wel op vakantie, maar mijn eigen vader stelde zijn werk voor zijn eigen dochter. Hij had het altijd ‘druk’. En met mijn moeder ging ik altijd dagjes weg, ik was vroeger echt een durfal: naar de Efteling en Walibi en dat soort dingen. Ik vond het geweldig! Dus eigenlijk voor mijn gevoel heb ik ook niks gemist.

En wat je niet kent, mis je ook niet.


Bekijk Zie meer

2 Reacties

  1. MC Kleuver Zegt

    Super dat je dit durft op te schrijven. Wat vond je er zelf van? Vind je het niet lastig dat je een paniekaanval kan krijgen?

    1. Mellanie Zegt

      Helaas wel.. maar ik blijf positief! En bedankt <3

Laat uw mening horen

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.